1.1 از دست دادن دما و فشار ویتامین، اصطکاک و رطوبت باعث از بین رفتن ویتامین می شود. دانش آموزان آمریکایی گزارش دادند که میزان تلفات VA، VD، اسید فولیک، آمونیم منونیترات و آمونیم هیدروکلراید به ترتیب 11 و 17 درصد و میزان تلفات VK و VC در خوراک اکسترود شده 50 درصد است، در حالی که از دست دادن در پلت سخت خوراک نیز به نصف کاهش یافت. لنگ یونگی و همکاران کپور خورده با رژیم اکسترود شده بدون غذای طبیعی. خونریزی ژله ای تعداد کمی از افراد گله ماهی به علت تخریب ویتامین های حساس به گرما در فرایند پردازش خوراک محاسبه شده است.
1.2 دمای مطلوب برای از دست دادن آنزیم ها در تهیه آنزیم 35-40 درجه سانتیگراد است و حداکثر دمای آن بیش از 50 درجه سانتیگراد نیست. با این حال، درجه حرارت در فرآیند اکستروژن و دانه بندی به 120-150 درجه سانتیگراد می رسد که همراه با رطوبت بالا باعث افزایش فعالیت آب در غذا می شود)، فشار بالا (تغییر ساختار چند بعدی فضایی پروتئین آنزیم و denaturing)، در چنین شرایطی، فعالیت اکثر فرآورده های آنزیمی کاملا از بین خواهد رفت. بر اساس گزارش کامان، میزان زنده ماندن گلوکاناز بدون درمان در خوراك تنها 10 درصد پس از دانه شدن در دمای 70 درجه سانتیگراد است. نرخ بقا گلوکاناز درمان شده 64٪ پس از تهویه به مدت 30 ثانیه در دمای 75 درجه سانتیگراد است، در حالی که نرخ بقای آن تنها پس از گرانولازی در دمای 90 درجه تنها 19 درصد است و فعالیت فیتاز بعد از دانه شدن در 70-90 درجه سانتیگراد کاهش می یابد .
1.3 در حال حاضر عامل های میکروبی که در خوراك استفاده می شوند شامل لاكتوباسیل، استرپتوکك، مخمر و باسیل هستند. این عوامل میکروبی به درجه حرارت بسیار حساس هستند. هنگامی که درجه گرانشی اکستروژن بیش از 85 درجه سانتیگراد، فعالیت آنها کاملا از بین خواهد رفت.
1.4 از دست دادن پروتئین و اسید آمینه در طول اکستروژن باعث واکنش مییلارد بین قندهای کاهش دهنده و اسید آمینه آزاد شد که باعث کاهش استفاده از برخی پروتئین ها شد. علاوه بر این، لیزامین آلانین می تواند در شرایط قلیایی در دماهای بالا تشکیل شود. گرم شدن، به خصوص در pH بالاتر، می تواند برخی از آمینو اسید racemize برای تولید اسید آمینه نوع D، که به شدت هضم پروتئین را کاهش می دهد. لیزین، آرژینین و هیستیدین آسیب پذیر ترین آسیب پذیری گرما بود. سینتیک هیدرولیز آنزیمی کبد کوهی (Ctenopharyngodon idellus) و کپور کوهی (Carassius auratus) قبل و بعد از پف کردن توسط Wang Lin و همکاران تعریف شده است. نتايج نشان داد که پفينگ بر ميزان هيدروليز آنزيمي هفت ماده تغذيه تأثير گذاشته و ميزان هيدروليز آنزيمي وعدهي سويا، غذاهاي گوشتي و گوشت و استخوان كاهش يافته است. میزان هیدرولیز آنزیمی آرد کلزا، وعده های ثانویه و ذرت پس از پلو افزایش یافت. میزان هیدرولیز آنزیمی خوراک پنبه ای قبل و بعد از اکستروژن به میزان قابل توجهی تغییر نکرد. ژو Xinghua و همکاران. هضم پروتئین خام مواد خوراکی پف کرده و غیر پف کرده را با استفاده از روش های تحقیق مشابه مورد مطالعه قرار داد. یافته شد که ماهی پف شده نقش مهمی در مواد غذایی با محتوای پروتئین کم و محتوای نشاسته ای دارد اما تاثیر منفی روی محتوای پروتئین (به جز پودر پر) دارد. بنابراین، غذای سویا، وعده های غذایی ماهی و گوشت و وعده های غذایی استخوانی نباید در غذای فلفل ماهی گسترش یابد. سیستم Tuyingchuan می تواند تا چهار نوع افزودنی های مایع و کلوئیدی در خوراک فرآوری شده را همزمان پخش کند. دوز پاشش 0.1-5 کیلوگرم در تن خوراک است.
با این حال، غلظت مواد افزودنی در سطح ذرات حساس به عوامل خارجی مانند بسته بندی، حمل و نقل، درجه حرارت، نور، اکسیژن و رطوبت است، که منجر به کاهش سریع تر این اجزا در فرآیند ذخیره سازی نسبت به مواد معمولی می شود. بنابراین افزودن مایع استفاده شده ضروری است. انتخاب مایع نه تنها به این نکته توجه می کند که اجزای اضافه شده می توانند به صورت یکنواخت و به طور پیوسته در داخل و خارج از پراکنده شوند، بلکه توانایی پیوند با ذرات تغذیه و تاثیر عوامل محیطی را در نظر می گیرد. علاوه بر این، پیشگیری از مواد حساس به حرارت با استفاده از جاسازی، مشتق شدن و جذب حامل نیز برای بهبود پایداری حرارتی این مواد استفاده می شود. اگر بعد از اصلاح داروها اضافه شود، آلودگی متقابل داروها کاهش می یابد و کیفیت محصولات بهبود می یابد. Tmuw Co.، Ltd. در بریتانیا پودر پودر را از طریق یک شربت خوراک پلت می کند که نه تنها گلوله ها را کاهش می دهد. آلودگی گرد و غبار خوراک همچنین سبب جذابیت غذا می شود زیرا شربت مزه مواد مخدر را مسدود می کند.